Dla lekarza

Reklama
Reklama
Reklama

Polecamy publikacje

Reklama
Reklama

Kontakt

Polska Federacja Stowarzyszeń Chorych na Astmę i Choroby Alergiczne i Przewlekłe Obturacyjne Choroby Płuc

Biuro:
ul. K. Promyka 5 lok. 162
01-604 Warszawa

mail: astma.federacja@gmail.com 

Konto: Kredyt Bank SA
44150010121210101466220000

Aktualności ŚWIATOWY DZIEŃ POCHP 16.11.2016
ŚWIATOWY DZIEŃ POCHP 16.11.2016 PDF Drukuj Email

POChP- choruje cały organizm!!!

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) znajduje się na trzecim miejscu jako przyczyna umieralności ludzi na świecie. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) na POChP choruje ok. 210 mln ludzi, a co roku 3 mln umiera z powodu tej choroby. Ilość zgonów spowodowanych innymi chorobami przewlekłymi (zawały mięśnia sercowego, udary mózgu) systematycznie spada. W przypadku POChP widać krzywa umieralności rośnie w zastraszającym tempie.

Przewlekłą obturacyjną chorobę płuc rozpoznajemy najczęściej w grupie osób po 40 roku życia aktywnie palących tytoń lub takich, które wcześniej paliły przez wiele lat. Bierne palenie ma także charakter obciążający ryzykiem rozwoju POChP. Według statystyk spośród osób palących tytoń 50% ma szansę zachorować na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc.

Chorzy na POChP kaszlą i okresowo odksztuszają gęstą plwocinę. Niestety osoby palące tytoń nie przejmują się przewlekającym się kaszlem uważając go za objaw „oczyszczania się” płuc. Osoba niepaląca, kaszląc kilka dni poszukuje odpowiedzi dlaczego tak się dzieje. Palacz kaszląc wiele lat znajduje usprawiedliwienie dla swoich objawów, co powoduje, że dopiero wykonując badanie spirometryczne rozpoznajemy chorobę - niestety czasami w ciężkiej postaci.

 

Główne czynniki ryzyka wystąpienia POChP to palenie tytoniu i zanieczyszczenie powietrza. Narażenie zawodowe na szkodliwe pyły, gazy i dymy może także powodować rozwój choroby. Dzieje się tek w około 10% zachorowań.

Dym tytoniowy wnikający do płuc wywołuje nadmierną odpowiedź obronną organizmu –przewlekłe zapalenie - prowadzące do włóknienia małych dróg oddechowych i uszkodzenia miąższu płucnego (rozedma).

W zakresie obwodowych dróg oddechowych dochodzi do pogrubienia ścian i włóknienia około oskrzelowego, co wraz z wysiękiem zapalnym doprowadza do rozwoju zwężenia światła oskrzeli.

Ograniczenie przepływu powietrza przez drogi oddechowe ma podstawowe znaczenie w ocenie stopnia ciężkości POChP. Objawy  takie jak kaszel, duszności, wykrztuszanie plwociny mogą towarzyszyć chorobie, ale ich brak nie jest ograniczeniem przy stawianiu rozpoznania. W większości przypadków rozpoznanej POChP jeden z wyżej wymienionych objawów był zgłaszany lekarzowi prowadzącemu. Zdarzają się również pacjenci z umiarkowaną lub ciężką postacią choroby, nie podający żadnych objawów. Dlatego podstawowym badaniem wykorzystywanym w rozpoznawaniu POCHP jest spirometria. Prawidłowo wykonana jest w stanie ujawnić obturację oskrzeli i dzięki temu lekarz może rozpoznać ta potencjalnie śmiertelną chorobę.

 

 Niestety chorzy na POChP często dysymulują. Lekarz prowadzący, pytając o duszności słyszy w odpowiedzi – „ja duszności nie odczuwam”. Wnikliwie pogłębiając wywiad, pyta o duszność wysiłkową i słyszy – „nie mam duszności”, ale „chory przyparty do muru” , po którymś z kolei pytaniu, przyznaje się, że nie wykonuje żadnego wysiłku fizycznego, a przejście kilkunastu metrów sprawia mu trudność.

 Chorzy z POChP dostosowują swoje życie do przebiegu choroby, która nie powstaje z dnia na dzień. Lata palenia i przewlekający się proces zapalny wpływają na zachowanie chorego. Stopniowo rezygnuje on z aktywności i przyzwyczaja się do ograniczeń wywołanych objawami choroby.  Przewlekłe niedotlenienie organizmu wraz z często występującymi zaburzeniami krążenia mózgowego może prowadzić do zaburzeń funkcji poznawczych oraz zmian nastroju i zachowania.

        

Okazuje się, że POChP jest czynnikiem ryzyka wystąpienia choroby wieńcowej w tym zawału mięśnia sercowego i nagłej śmierci sercowej. Przyczynia się do rozwoju nadciśnienia tętniczego powodując zwiększenie ryzyka udaru mózgu i zaburzeń krążenia mózgowego. U chorych z POChP dochodzi do zahamowania zjawiska apoptozy a nasilają się procesy angiogenezy i mutagenezy, co doprowadza do wzrostu ryzyka wystąpienia choroby nowotworowej. Rak płuca to nie jedyny nowotwór częściej występujący u chorych na POChP. Raki żołądka, jelita grubego, pęcherza moczowego, macicy częściej występują u osób palących tytoń u których rozwija się POChP.

 

Edukacja w POChP ma dla chorego podstawowe znaczenie, gdyż pozwala mu zrozumieć dlaczego choruje i jak może w pełni wykorzystać leki przypisane przez opiekującego się nim lekarza. Leczenie POChP to w większości terapia lekami wziewnymi. Niestety to nie są tabletki, które po połknięciu wywierają za każdym razem działanie terapeutyczne.

            Jeśli leki wziewne zastosujemy bez odpowiedniego szkolenia w 50-70% przypadków zostaną zainhalowane w sposób błędny. Każdy chory powinien przejść instruktarz poprawnego stosowania inhalatorów. Edukacja wg. GOLD powinna zawierać informacje na temat rozpoznawania i leczenia zaostrzeń oraz metod zmniejszania duszności. Chorzy powinni wiedzieć o grożących im powikłaniach choroby oraz otrzymać informacje jak tym powikłaniom zapobiegać. Edukacja może być indywidualna lekarz - chory, pielęgniarka - chory lub może odbywać się w szkołach dla chorych na POChP.

Z tego powodu w Wojskowym Instytucie Medycznym powołano Centrum Edukacji w Chorobach Przewlekłych gdzie chorzy z POCHP otrzymują kompleksowe szkolenie.

Edukacja jest najskuteczniejsza jeśli ma charakter interaktywny i jest prowadzona w postaci zajęć warsztatowych. W badaniach przeprowadzonych 2003 r. w Kanadzie wykazano, że kompleksowa edukacja chorych wpływa na zmniejszenie ilości zaostrzeń i hospitalizacji oraz jest opłacalna z punktu widzenia farmakoekonomiki leczenia.

Leczenie farmakologiczne  w POChP stosuje się głównie w celu zmniejszenia objawów choroby oraz  redukcji częstości jak i ciężkości zaostrzeń. Leki poprawiają ogólny stan zdrowia oraz powodują zwiększenie tolerancji wysiłku fizycznego. Podstawowe grupy leków to b2-mimetyki, leki antycholinolityczne, preparaty metyloksantyn oraz glikokortykosteroidy.

Poza pochodnymi metyloksantym wszystkie leki mają postać wziewną. Występują  w formie MDI-inhalatora ciśnieniowego z dozownikiem, DPI- inhalatora suchego proszku lub w formie roztworu do nebulizacji.

Inhalatory różnią się między sobą w zakresie depozycji płucnej leku i łatwości obsługi. Obowiązuje zasada „pokaż i wytłumacz jak stosować inhalator, który wypisałeś choremu na recepcie”. Powiedz także jak postępować w przypadku zaostrzenia choroby i napisz to choremu na kartce.

Przewlekła obturacyjną choroba płuc to choroba wielonarządowa rozpoczynająca się w płucach, ale dotykająca również: układ krążenia, układ krzepnięcia, układ mięśniowy, układ kostny, ośrodkowy układ nerwowy.        Im dłużej trwa choroba, tym większe spustoszenie powoduje w całym organizmie.

Poprawa skuteczności leczenia POChP wpływa pozytywnie na przebieg schorzeń współistniejących. Intensywna terapia chorób towarzyszących POChP poprawia jakość życia chorych i zwiększa ich przeżycie. Chory powinien więc być pod opieką zespołu terapeutycznego składającego się z lekarzy wielu specjalności oraz pielęgniarki, rehabilitanta, dietetyka i psychologa.

 
 

Sponsor strategiczny

Reklama

Polecamy

Reklama
Reklama
Reklama
Reklama

Szkolenia

Reklama